Home 2018 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 Recensies Links Contact


En zo zijn ze dan toeschouwers van dit gebrekkige leven, omdat ze erbuiten hebben gestaan. Zelf niet gespeeld hebben, zich hebben laten bespelen. Ze zijn de toeschouwers op sportwedstrijden die kijken en becommentariŽren. Schreeuwen, aanwijzingen geven, maar de mond gesnoerd zijn op het moment dat de eigen ploeg verlies lijdt, ofwel, nog erger, door eigen handelen faalt.
Ze zijn aan het eind, er is geen weg terug. Als ze jonger waren geweest dan hadden ze kunnen leren uit mislukken. Nu niet meer: er is geen energie meer over, geen perspectief. Het lijkt of ze aanbeland zijn bij het laatste oordeel en daar uitgezakt staan, met lege handen.
Bij de groep toeschouwers zie je dan de nijdigheid, het verbitterde misprijzen, al houden sommigen zich beter dan anderen. Sommigen proberen nog enige trots te laten zien naast de verwrongen gezichten van hun collega's. Enige trots of zelfrespect om de strijd die ze gevoerd hebben, waarvan ze wel aanvoelen dat ze eigenlijk verloren hebben, maar hier nog het definitieve oordeel afwachten. Het Laatste Oordeel!

De val

Buiten de twee groepen staat los een vallend man: verschrikt het onheil tegemoet. Ogen en mond angstig opengesperd als een opgejaagde prooi. Daarnet was hij nog in evenwicht, verwachtingsvol dat hij weer terug kon naar een stabiele positie. Nu niet meer, hij heeft het irreversibele punt bereikt van de definitieve val. Hij is naakt, uitgekleed, alleen met zichzelf tegenover de krachten die hem hebben omvergeblazen. Wordt hij opgevangen? Valt hij zonder net? Verdwijnt hij in het zwarte gat? Hij probeert zijn handen nog als vleugels te spreiden om zo te ontsnappen en zijn val te sublimeren in een vlucht. IJdelheid van het geloof in eigen kunnen, of kramp van de laatste hoop?

Wim Verzelen, socioloog
Redacteur van de Canon Sociaal Werk (Vlaanderen) www.canonsociaalwerk.eu/be.
Januari 2016

vorige pagina