Home 2018 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 Recensies Links Contact


Daartegenover de toeschouwers, wij dus, ik. We zijn met meer en eigenlijk even hologig! We kijken verbaasd, iemand zelf hogelijk verschrikt, bedenkelijk, maar ook grimmig en nors. Een aantal onbeschroomd op de eerste rij, terwijl sommigen beschutting zoeken achter anderen of hun kop veilig houden beneden iemand. Alleen eentje kijk met grote ogen.
Ze lijken van alle leeftijden maar allemaal verbazend oud in hun oogopslag, of ze de stoet voor hen zien als de nieuwe omstandigheden die hen overstijgen. Waar ze 'te oud' voor zijn om er zich mee in te laten, zich ervoor te engageren. Hun houding is fundamenteel anders, zowaar recht tegengesteld, aan naar wie ze kijken.
Hun hoofden zijn vervormd en verwrongen door hun geschiedenis, alle souplesse is eruit weg. Hun monden kijken misprijzend.
Ze houden de rug en het hoofd recht. Hen valt niets te verwijten, hen treft geen schuld, integendeel zij verwijten, wijzen met de vinger naar wie gevlucht is. Want die vluchtelingen zijn met te velen en ze zijn onbetrouwbaar. Vandaar argwaan. Argwaan lijkt nog de grootste gemene deler, maar balanceert op de grens met agressie. Het zijn ook hoofdzakelijk mannen, meer mannen dan vrouwen conform het archetypische beeld van de mannelijke soldaat die het territorium moet verdedigen. Toch lijken ze niet geheel soldatesk of direct lichamelijk paraat en strijdbaar. Ze zullen het van hun verbale uitlatingen moeten hebben, van hun laatdunkend geschreeuw of eerder van stilzwijgend misprijzen. Want voorlopig lijkt iedereen de lippen stijf op elkaar te houden. Zijn hun afzakkende mondhoeken niet vanzelfsprekend? Is het nog de fase voordien, de fase van nog ingehouden emoties. Maar het kwaad zit toch al in de ogen! En in hun hanenkammen, alsof ze als hanen hun territorium moeten verdedigen. Wie wil helpen? Daar lijkt vooralsnog niet veel sprake van te zijn.

En er zit meer in de beeldengroepen! Er is een tweede scenario, niet minder dramatisch! Daarin zijn beide beelden de keerzijde van elkaar en vormen ze de metafysische veruitwendiging van de menselijke onmacht. Er enerzijds troosteloos van weg gelopen; anderzijds schrijnend kijkend naar het eigen tekort.
Troosteloos omdat ze zichzelf andere dingen hebben voorgespiegeld. Als zou je het eigen leven helemaal hebben kunnen draaien en sturen. Om nu te moeten vaststellen dat ze meer geleefd werden dan zelf geleefd hebben. Troosteloos om het verlies van illusies, troosteloos om verlies van liefdes, troosteloos om het verlies van inzichten of geloof. Moe en berooid.

vorige pagina| volgende pagina